سلام لطفا به دو پست قبلی برین........این پست فقط خطاب به یه مزاحمه!
مگه يه آدم چقدر مي تونه پررو باشه كه وقتي بهش ميگن برو گمشو آخرش هست و هي با نمي بخشمت نمي بخشمت مانوورميده..ا.....صلا مگه زوره؟..من نمي خوام كسي منو از تنهايي در بياره..........
.......
تو نمي توني جاي پيمان من باشي..............
فهميدن اين موضوع سخته برات؟............
پریا====>سلام با عرض پوزش لطفا به پست قبلي مراجعه كنيد.......!
تا کور شود هر آن که نتواند دید
برا بعضیا که پاشونو از گلیمشون درازتر می کنن
با اخذ مجوز رسمی از پریای گلم
عیدتون مبارک
لحظه ي ملاقات سپيدي و سبزي، لحظه ي مباركي است. لحظه اي كه هرسال فقط يك بار روي مي دهدد. تحويل از سپيدي به سبزي، انقلاب رنگ است. انقلابي كه ديده و دل را دگرگون مي كند. رنگي كه ديده مي بيند و بر دل مي نشيند و درست از همان لحظه -اگر دعايمان مستجاب شده باشد- نه ديگر دل ،آن دل است كه بود نو نه ديده همان بلكه هر دو تغيير كرده اند به رنگي و ديداري و روزمان نو مي شود.
يا مقلب القلوب والابصارهمانند اين لحظه به نوعي ديگر، بارها و بارها در طول سال نيز روي مي دهد. وقتي در فجر صبحگاهي، سياهي به نور تحويل مي شود كه مبشر روز است و كار و تلاش راهي است جديد براي پيش رفتن و وقتي در خواب زيباي نور در افق سرخ فام غروب ، سياهي جاي نور را موقتا مي گيرد ، امكاني است براي آسايش و تعمق و هر دو تدبيري كه هر روزمان روزي نو و بهتر باشد و هر شبمان آسوده تر.
يا مدبراليل و النهاردر هر تحويلي و در هر رنگي، از سپيدي به سبزي، از نور به سياهي يا سياهي به نور اگر اهلش باشيم ذره اي يا ذره هايي بر جان و دل و ديده مان مي نشيند . اگر قانون زندگي و شيوه ي راه آمدن با چنين تحويل و تحول هايي را بدانيم پيش تر مي رويم و حالمان خوش تر مي شود.
يا محول الحول والاحوالحالمان ذره ذره با غبار و بوي رنگ ها دگرگون مي شود و هر بار خوشايندتر. تا كجا؟ تا چند؟.........كاش قانون تحويل و راه تحول را بدانيم.
حول حالنا الي احسن الحال
واسه همه: سال نو رو به تک تک شما دوستای گلم تبریک میگم(البته پیشاپیش!
) ایشالا که سال خوبی رو شروع کنید و این سال برای همتون بهترین سال باشه و به همه ی آرزو های قشنگتون برسین....سر سفره ی هفت سین یادی هم از من بکنید
.......همتون رو دوست دارم...............عیدتون مبارک
الان كه دارم مي نويسم هم خوشحالم هم ناراحت..........حدود 2 ساعت و 20 دقيقه است كه از پيش پيمان اومدم خونه............بلاخره بعد از 5 ماه و 2 روز تونستم دوباره ببينمش.......در صورتي كه فكر ميكردم ديگه هرگز نمي بينمش...........دلم واسش يه ذره شده بود...........خوشحالم واسه اينكه يه بار ديگه ديدمش و ناراحت واسه اينكه الان ديگه پيشم نيست...........زمان اينجور موقع ها خيلي زود مي گذره!.............
امروز يه حس عجيبي داشتم............مثل دفعه ي اول نبود..........راست مي گفت پيمان كه هيچ دفعه اي دفعه ي اول نميشه..........دفعه ي اول خيلي راحتتر بودم.................آخه اون موقع پيمان مال من بود..........اما امروز.......يه جورايي حس غريبگي بهم دست داده بود.......حس مي كردم حق ندارم باهاش باشم.....پيشش بشينم و از نزديك باهاش حرف بزنم..........واقعا هم لياقت نداشتم.......آخه پيمان ديگه مال من نيست و همين كه اومد اصفهان و خبرم كرد و رفتم ديدمش از سرم زياده!!!!!!!
به هر حال اين وبلاگ از يه زماني قرار بود ديگه توش غم و غصه نباشه اما نشد و امروز حيفم اومد كه اين شاديمو اينجا ننويسم...........
واسه پيمان: خيييييييييييييلي دوستت دارم...........ممنون كه اومدي.
واسه همه: خيلي خوشحالم.......دعا كنين بتونم در نبودش طاقت بيارم.
واسه دكتر خدادادي( دكتر قلبم): مطمئن باشين حالا حالا ها گذارم به اون طرفا نميوفته......داروي اصليمو خوردم!
توضيح بند فوق: دكتر خدادادي متخصص بيماري هاي قلبي هستند كه من خيلي مزاحمشون ميشم... آدرس اينجا رو هم خيلي وقت پيش بهشون دادم اما فكر نكنم وقت داشته باشن بيان!
شد كوچه به كوچه جستجو عاشق او
شد با شب و گريه روبه رو عاشق او
پايان حكايتم شنيدن دارد...
من عاشق او بودم و او، عاشق او
واقعا آرزوي مرگ ميكنم وقتي به عشقم مي گم واست ميميرم ميگه منم ميميرم اما واسه يكي ديگه.............وقتي مي گم بدون تو نميتونم ميگه منم نميتونم اما بدون يكي ديگه.................وقتي ميگم عاشقتم ميگه منم عاشقم اما نه عاشق تو عاشق اون...
واسه آقا مهدي(ذكر): به خاطر اسلايدهاتون ممنون.........خيلي رو من تاثير گذاشت...
واسه همه: هميشه مي گفتم تنهام.....اما فهميدم فقط خداست كه تنهاست ........من هر چقدر هم تنها باشم خدا رو دارم...اگه وقت كردين اسلايد ها ي آقا مهدي رو ببينيد...
واسه همه: عنوان وبلاگ رو عوض كردم اما خواهش مي كنم اسم لينك اينجا رو تو خونه هاي خوشگلتون عوض نكنيد...بذاريد همن قبلي باشه...ممنون.
